Aksaray Canlı Aksaray Tanıtım Aksaray Tarihi Künye

KATEGORİLER

HABER ARA

NÖBETÇİ ECZANELER

AKSARAY'a ÖZEL

	Şehitlerimiz Aksaray'lı Şehitlerin listesi..
	Belediye Başkanları 2009 Aksaray Belediye Başkanları listesi..
	Telefon Rehberi Aksaray ili telefon rehberi..
	Köy Muhtarları 2009 Aksaray Köy muhtarları listesi..
	Aksaray Tanıtım Filmi İlimizle ilgili tanıtım filmi..
	Aksaray il Haritası Ayrıntılı görebileceğiniz harita..
	Mahalle Muhtarları 2009 Aksaray Mahalle muhtarları listesi..

HAVA DURUMU

GALERİ

Aksarayımızın Peri Bacaları

Aksaray Şehitlik Parkı

Aksaray Protokolü

EN ÇOK OKUNANLAR

SON YORUMLANANLAR

İÇİMİZDEKİ ÇOCUĞU YAŞATALIM

Yazar	: Saliha TOPRAK
E-Mail	: saliha-toprak@hotmail.com
Yorum Sayısı	: 0
Okunma	: 1088
Tarih	: 07 Mart 2010, 23:52

12 Punto 14 Punto 16 Punto 18 Punto

Yetişkinlerin çocuk olduğu günleri unutmadıklarında çok iyi anne-baba ve öğretmenlerin öğrenci oldukları dönemi unutmadıklarında çok iyi öğretmen olacaklarını düşünmüşümdür hep...Kendi hayatımda da bu felsefeye uygun hareket etmiş ve faydasını görmüşümdür.Kendi çocuklarım yaramazlık yaparsa;''ben de böyle yapmıştım''diyerek daha affedici olmuşumdur.Notları düşük gelse ''ben bir beş alsam yeter''demez miydim?demişimdir.(o zamanlar 10'luk sistem vardı.)Bu hoşgörü ve affedicilik ten hiç zarar görmedim ve çocuklarım da harika gençler olarak yetişti.Öğretmenliğimde de aynı şekilde hep öğrencilik günlerimi göz önünde bulundurarak onların eğitim ve öğretimine yol çizdim.Biz öğrenciyken nelerden hoşlanmıyorsak öğrencilerim için bunlardan uzak durdum.Baskı,israr,tekdüze

ve sıkıcı ders verme,oyundan uzak ezberci sistem uygulamaları yapmadım.Yaparak yaşayarak ders sistemine ağırlık verdim.Bilmediğim ve zayıf olduğum konularda hiç çekinmeden arkadaşlarımdan yardım aldım.Değişik ders teknikleri araştırıp neyi nasıl daha iyi öğretebilirim diye uğraştım.Böylece çok başarılı meslek hayatım oldu.

Tecrübelerimi sizinle paylaşmak adına,bir eğitimci ve üç çocuk annesi olarak hem genç anne-babalara hem de genç öğretmen arkadaşlarıma bunları yazmak istedim.Her zaman biraz çocuk tarafınız kalsın.Çocuk yönünüzü kaybetmeden kalbinizin ve beyninizin biryerlerinde saklayınız.Gün gelip ;''şimdi ben ne yapacağım?Bu durumda nasıl davranmam gerekiyor?''diye çocuğunuzun ya da öğrencinizin karşısında bir kararsızlık ve bocalama yaşarsanız,içinizdeki çocuğa sorun.Onlar gibi düşünün.Aslında ne yapmak istediklerini daha iyi anlayacaksınız.Daha affedici daha hoşgörülü ve sevecen yaklaştığınızı ve onları anladığınızı göreceksiniz.Tabi bir de bunun çocuklar tarafından görüntüsünü anlatsam kulağa daha hoş gelecektir.

Düşünsenize;çocuğun veya gencin karşısında anne-babası veya öğretmeni var.Çocuk ne yapsa [yanlış veya doğru] anlayışla karşılanıyor.Yaptığı hareketin sebebi veya sonucu kendisi anlatamasa bile anlaşılıyor.Bu durumla karşılaşan çocuk zaten sorunlarını,yaşadığı olayları.sevinçlerini yetişkinlerle daha rahat paylaşıyor.Çünkü ailesi veya öğretmenleri onu anlıyor.Onları anlamak o kadar da zor değil.Onlarla konuşup dertleşmek olanaksız değil sadece kendi çocukluğumuzu unutmayarak...

Buradan siz sevgili velilere ve öğretmenlere sesleniyorum.Çocukların karnı tok,sırtı pekse.harçlıkları verilyorsa,sınıfta dersler rutin olarak anlatılıp görev tamam zihniyetiyle verilip çıkılıyorsa bunlar gençlere ,çocuklara yeterli değildir.Hayatımızı onlardan kopuk geçirmekteyiz demektir.Biz yavrularımıza bunları veriyorsak ve daha ne olsun diyorsak vicdanımız rahat olmamalı.Onlar bizden sevgi,anlayış,ilgi beklemekte...Onlara ne kadar yorgun olsak da,ne kadar meşgul olsak da vakit ayırmalıyız.Dinlemeliyiz ve konuşmalıyız.Zamanımız bol değil.O kadar çabuk büyürler ki ''KEŞKE''lerle başlayan cümleler kurarak onlara ayırmadığınız zamanları andığınızda artık çok geç olacak...Sevgiyle kalınız.