Baykal’ın siyaset gündemine bomba gibi düşen istifası ile ilgili yazacak bir şeyim yok.

“Her şeyde bir hayır vardır” diyenlerdenim bu tür konularda.

Ne kabul ettiği ne de reddettiği ilişkiye ise, tamamen bir kadın gözüyle baktığımı söylemeliyim.

Doğrudur ya da değildir kimseyi ilgilendirmez ama net olarak reddedilmeyen ve kabul de edilmeyen dolayısıyla kafa karıştıran bir durum yok muydu ortada?

Ne olurdu ki Baykal çıkıp da “evet doğrudur” ya da “hayır doğru değildir” deseydi ve sadece doğru neyse onu söyleseydi aslında.   

Beni ilgilendiren kısmı bu olayın, politikacı olan Baykal değil, insan olan Baykal’ın ya da erkek olan Baykal’ın duruşu.

Bütün erkekler gibi işte.

İstisnalar var mutlaka…

Onlar erkek değil zaten, kahramanJ

Bu erkekler yaşar yaşar, yakalanınca da, yok öyle değildi, böyle de değildi, komploydu, yok beni kandırmışlardı, yok planlıydı vs… der de dururlar.

Oysa doğru dürüst “aşık oldum, sevdim, yaptım kardeşim” deseler ne olacak?

“Erkekliğin şanındandır” derler hem bizim buralarda..!

Ben nedense adam gibi durabilen adama pek rastlamadım şu aldatma arenasında.

Kadınlar daha bir sağlam duruyorlar sanki bu gibi kriz anlarında.

Kaldı ki, erkek suçlu da evdeki kadın suçsuz mu eğer bir suç ve suçlu varsa ortada?

Zira bu tür olayların vuku bulmasının gerçek sebebi evdeki kadının “kadın” olmayı unutmasından kaynaklanır çoğunlukta.

Bana göre suç da, suçlu da yok ortada.

Zaten Deniz Baykal’ı bir an bile yargılamadım yaşadığı sözde ilişki yüzünden.

Birilerini yargılamak birilerine düşmemeli zaten.

Herkes kendi dersinde, kendi sınavında…

Herkes kendi seçimlerinin sonuçlarını yaşıyor sonuçta.

Aşka gelince; ne yasası ne de yasağı vardır aşkın.

Mangal gibi yürek ister aşka direnmek, aşk kapıyı çaldığında.

Bana göre zaten en iyisi direnmemek.

Ama Türk halkının yargı sistemi çöker sanki bu tür manzaralar karşısında.

Sanırsınız ki, aile kavramı yerle bir oluyor.

Oysa sadece ilgili kişileri ilgilendirir yaşanan.

Başka da kimseyi ilgilendirmez.

Deniz Baykal’ın duygusuz bir politikacı olduğu konusundaki fikrim değişti ama!

En azından yaşıyormuş politika yapmadığı zamanlarda.

Belki de, atan bir kalbi bile varmış, kim bilir...

“Eşimin arkasındayım” diyen Olcay Hanım’a da; “keşke şimdi arkasında olacağınıza, zamanında yanında olsaydınız” diyeceğim nacizane…