Ben “ÇERKES MAHALLESİ’NDE” büyüdüm. Mahallemizde bir çok aile çerkesdi…  Hatta bir Hocanım Teyze vardı. Emekli bir öğretmen olan Hocanım Teyze’nin adını hiç kimse bilmedi, bilmeye gerek duymadı. O bizim Hocanım Teyzemizdi.  Biz tüm mahalle olarak çok sever ve saygı gösterirdik. Çok güzel akordeon çalar ve yemekler yapardı. Düğünlerde mutlaka akordeonuyla çerkes parçaları çalar ve tüm bu oyunları  bilenler piste çıkıp marifetlerini ortaya koyardı.

Ayrıca Aksaray’da Gavurlar Mahallesi vardı. Bizim sınıfta da bir çok arkadaşım bu mahallede otururdu. Hiç birimizin aklına “neden bu mahalleye böyle deniyor, neden bu çocukların adı Türkçe değil?” gibi bir soru gelmediği gibi ailelerimizden veya öğretmenlerimizden de böyle bir soru gelirse diye herhangi bir açıklama gelmezdi. Yumurtalar boyanmış olarak sınıfa getirilir biz de bayıla bayıla yerdik. Akşam gezmelerine gidilirdi. Herkes kendi adetlerine göre ikramlarda bulunur bu çok renklilik de hayatımıza neşe getirirdi.

Aksaray’da nüfusumuzun azımsanmayacak bir bölümü Kürttür.  Alevidir.  Lazdır…   Biz tüm bu farklılıklarla; farkı, fark etmeden , komşularımızla, hemşerilerimizle  her yerde ve her zaman çok güzel yaşadık. Bayramlarımızı birlikte kutladık. Yılbaşlarımızı berber geçirdik. Ramazanlarımızı, iftarlarımızı, sevinçlerimizi, üzüntülerimizi diz dize yaşadık. KIZ ALDIK VERDİK. Aile olduk. Öncesine gidersek; CUMHURİYETİMİZİ birlikte kurduk…

Kimse “neden başın kapalı, neden oruç değilsin, nerden geliyorsun” gibi sorular sormazdı. Böyle sorular ÖZELE giriyor diye AYIP sayılırdı. Şimdiki gibi ; “falanca görüştekinin dükkanına girmem bizden değil, falanca partinin adamı işe almayalım” düşüncelerinin hiç yaşanmadığı, herkesin sabahları “hayırlı sabahlar efendim, bu gün de afiyettesiniz inşallah” , akşamları; “İyi akşamlar, Allah rahatlık versin komşucuğum” , “Size de efendim, bilmukabele”… konuşmalarına şahit olurdum hep.

Yıllardır duymadığım bir diyalog.

Ne yazık ki çocuklarımı böyle güzel insanlarla ,  benim çocukluğum gibi ortamlarda büyütemedim.

Torunlarım için ise daha vahim günler geldiğinden şüphem var.

İnsanlar farklı kökenlerden olduğunu saklayan, saklamazsa dışlandığını düşünen; bırakın etnik farklılığı görüş veya yaşam tarzı farkının bile biz, siz durumu yarattığı KÖTÜ GÜNLER yaşamaktayız…

İnsanı sevmekle başlamalıyız yeniden. Bunca düşmanlık neden?