Aksarayımızın Peri Bacaları

Aksaray Şehitlik Parkı

Aksaray Protokolü

EĞİTİMSİZ ÖĞRETİM OLMAMALI

12 Punto 14 Punto 16 Punto 18 Punto

O zamanlar harika ilköğretim müfettişleri vardı. Gerçekten baba insanlardı. Asla yıkıcı olmayan, yapıcı ve yol gösteren, örnek dersler vererek meslek hayatınıza ışık tutan rehber insanlardı.

İlk öğretmen olduğum sene böyle bir müfettiş dersime girdi, sorular sordu. Eleştirilerini, övgülerini söyledi. O zamanlar uygulanan bir teknik olan “küme çalışmasını” yapıp yapmadığımı sordu. Ben tüm bilmişliğimle ; “yararına inanmadığımı, çalışan çocuğun diğerleri arasında sömürüldüğünü, bir kişinin emeği ile diğerlerinin değerlendirildiğini, vs…” anlattım. Beni sabırla dinledi. Sözümü kesmedi, eleştirmedi.

“Bitti mi”dedi. “evet” dedim. “Hocanım” dedi. “Bu çocuklara akşam ödev veriyor musun?” “Evet” dedim. “Haaa… sırtlarına bir torba yük veriyorsun. Bu torbanın altı da yırtık. Eve giderken verdiklerin, öğrettiklerin döküle döküle gidiyor. Evlerine vardıklarında; tek lamba ve soba yanan odada bütün ailesiyle birlikte akşam sofrası, aile kavgası, bir çok telaş içinde torbada kalanların hepsi dökülüp kayboluyor. Ertesi gün bu torba boş olarak karşına çıkıyor. Sen bu çocuğu tahtaya kaldırıyorsun. En az elli çift bu çocuğa pür dikkat bakmakta iken, dersi anlatmasını istiyorsun. Ama daha okuldan eve kadar döküp gittiği bilgilerle, evdeki yaşadıklarının iyice yok ettiklerinden geriye kalan hiçbir şeyi söylemesini bekliyorsun. Çocuk bu ezilmişlikle yerine oturuyor.

Oysa küme olara tahtaya kalksalar, o elli çift bir çocuk yerine altı çocuğa yönelse, başarısızlık ve ezilmişlik paylaşılsa, Ahmet de bilmiyor Ayşe de deyip rahatlasa onlarla daha kolay iletişim kurarsın” dedi.

Bir de örnek ders verdi. Yaparak yaşayarak ders nasıl yapılır gösterdi. O yıllarda okullarda malzeme yokken, ders araç ve gereçleri eksikken, bir çok bahanemiz varken “ ders, derste nasıl öğrenilir?” gösterdi.

Derslerin, okuma-yazmanın nasıl olsa ÖĞRENİLDİĞİNİ, insan olmanın erdemlerinin, eğitimin ağırlıklı olarak verilmesi gerekliliğini kavrattı. Oynar eklemin nerede olduğunu çocuğun kendi bedeninde, bir birinin koluna dokundurup buldurarak, oynamaz eklemin kafatası olduğunu, kafalarını tokuşturarak verilebileceğini gösterdi. Ders hem çok keyifli, hem de verimli oluverdi.

Sene sonunda sazlı sözlü etkinliklere, yirmi üç nisanlarda piyeslere parodilere ağırlık vermemi önerdi, Kağıtlardan prenses elbiseleri yaptık. Naylon ayakkabıları soba boyasıyla boyayıp elbiselerinin altında gümüş gibi parlattık. Hep beraber mutlu ve başarılı bir yıla imza attık. Hep beraber diyorum çünkü ben de kendime güvenen, başarılı bir meslek hayatına adım attım.

Şimdi nereden çıktı bu müfettişlik , öğretmenlik … konuları diyeceksiniz?

Okula yeni başlayan miniklerimiz, onların aileleri, en az yirmi yılınızı alacak bu uzun maratonda, sadece derslerinizle hayatı ıskalamayınız, ıskalatmayınız.

Artık okullarda “öğretim yılı” başlatılıyor. “eğitim” kısmı kaldırılmış. Bu kısmı tamamlamak da ailelere ve öğrencilerin kendilerini iyi yetiştirmesine bırakılmış.

Yeteneklerinizi keşfederek, kendinize sosyal yaşama hazırlanma ve ders dışı etkinliklere katılma saatleri ayarlayınız.

Resim , beden eğitimi, müzik,dans gibi bir etkinlikte yer alarak, okullarda olmayan spor salonları, müzik ve resim atölyeleri verilmeyen sosyal ve yetenek dersleri eğitimlerini alarak kendinizi yetiştiriniz.

Artık küme çalışmalarının yapılmadığı, etkinliklerin, müsamerelerin hiç olmadığı,

okullarda, kendiniz kümeler kurunuz. Başarıyı da , yenilgiyi de kendinizin seçip içinde yer aldığınız gruplar içinde yaşayınız.

Hayatta her şey fizik, coğrafya değildir. Eğer öyle olsaydı, ,İlkokuldan sonra okumayıp evlenip hayata ayılmış bir çok insan, dışarıdan açık liselere, üniversitelere giderek okullar bitiremezdi. Böyle bir çok okul bitiren yetişkine rastlarsınız ama bir müzik dehasının , ressamın, çocukken eğitilmeden resitaller verdiğine, resim starı olduğuna tanık olamazsınız. Büyüdükten sonra sahip olduğunuz ama eğitilemediğiniz yetenekleriniz körelip gitmekte belki de siz ve aileniz hiç fark edememektesiniz. Büyüdüğünüzde keşke şu yeteneğimi de çocukken geliştirseydim” veya benim de bir yeteneğim var mıydı, acaba iyi bir dansçı, sporcu veya gitarist olabilir miydim” diyebilirsiniz.

Bu dallarda kendimizi eğitmek derslerimize engel değildir. Bir çok müzisyen doktor, bir çok piyanist avukat, sporcu polis olduğu gibi… Edineceğimiz mesleğe hobilerimizi, sevdiğimiz etkinlikleri ekleyebiliriz.

Hepimiz sırtımızdaki yırtık torbalarla okullardan evlere gelirken döktüğümüz bilgilerle yarım yamalak sınıf atlıyoruz.

Hiç kimse ilk öğretimde yıllarca öğrendiği İngilizceyi hayatta kullanamıyor, cebirle geometriyle mutlu olamıyor. Yeteneklerinizi geliştirerek büyüyen çocuklar olmanız dileğiyle, güzel bir “öğretim yılı” yanı sıra; “İYİ BİR EĞİTİM YILI” diliyorum.

ACİZLİK Mİ TAVİZ Mİ?23 Mayıs 2012

Hosting : agt Bilişim Yazılım : Mydesign
Yönetim : Gökhan TURGUT - 0.506 878 12 16

BUGÜN

DÜN

SON 7 GÜN

BU AY