Zaman, zaman basından duyuyoruz. Falanca sanatçı sefalet içerisinde yaşadı ve öldü diye.
Bunlardan en son örneğini geçen hafta televizyonlarda izlerken doğrusu içim sızladı. Yılların tiyatro ve sinema sanatçısı Tomris Oğuzalp’in evinde tek başına verdiği yaşam mücadelesinin haberiydi bu.
1950 ve altı doğumlular bu ismi Radyo Tiyatrosundan sesini iyi hatırlarlar. O yılların tek eğlence kanalı olan TRT Radyosundaki Radyo tiyatrosu bizleri akşamları radyo başına kilitlerdi. İşte bu oyunlarda rol alan Tomris Oğuzalp bu günlerde; çevresinden göremediği vefanın acılarıyla yaşam mücadelesi veriyor.
Haber yapımcısına yalvarırcasına sanatçı dostlarının vefasızlığını anlatıyordu. Özellikle Mahsun Kırmızıgül’ün gelemese dahi bir telefonunu bekliyor. Mahsun aradı mı aramadı mı bilemeyiz ama bildiğimiz bir şey varsa o da sanatçının sanatçıya olan vefasızlığıdır.
Bu vefasızlığı gören ve yaşayan sadece Tomris abla değil benim bildiklerimden Sami Hazinses, Turgut Özatay ve Tugay Toksöz’de aynı kaderi paylaşanlardı. Maalesef biz bu sanatçılarımızı böyle acı bir şekilde kaybediyoruz. Öldüklerinde de cenazelerine gidip kara gözlüklerimizi takıp ağzımıza uzanan mikrofona “Rahmetlik şöyle iyiydi, böyle iyiydi” Diye bir de lavgarlık yapıyoruz. Zaten toplum olarak ölü sevici bir toplumuz. Yaşarken yanında olmadıklarımıza sıkılmadan ve utanmadan methiyeler düzüyoruz.
Aslında bu ziyaret görevi bizlere de düşer. Çünkü onların hepimizin üzerinde hakları vardır. Sanki tek haklı bizlermişiz gibi cenaze kıldıran hoca ”Hakkınızı helal ediniz” dediğinde sanki ölenle helalleşmiş gibi hep bir ağızdan “Helal olsun” diyoruz.
Buradan tuzu kuru sanatçılarımıza sesleniyorum:
Lütfen içinizde yaşlanıp ve hastalanıp yolunuzu gözleyen meslektaşlarınıza ölmeden önce gidiniz. Bu sizin zamanınızdan ayıracağınız beş dakika onlara uzun bir moral olacaktır. Zavallıların en azından gözleri açık gitmesin. Yok; bunu yapamıyorsanız cenazelerine gelip de endamı arz eylemeyiniz, ağzınıza sokulan mikrofona da ötmeyiniz.
Yazar
E-Mail
Yorum Sayısı
Tarih
.jpg)
