Kul Hakkı Yiyenler Mezarlara Bile Göz Dikti!
İnsanoğlunu anlamak gerçekten zor!
Hele ki yıllarca tanıdığınız, dost bildiğiniz, toplumda saygın bir yeri olduğuna inandığınız, siyasetin içerisinde bulunmuş, ticaret yapmış insanların bazen küçücük bir menfaat uğruna neleri göze aldığını görünce insanın söyleyecek söz bulması zorlaşıyor.
Son günlerde gündeme gelen mal varlığı ve haksız kazanç tartışmalarına baktığımda, bazı denetimlerin ne kadar geç kaldığını düşünüyorum. Çünkü görüyorum ki artık bazı insanların gözünde helalle haramın, hakla haksızlığın sınırları birbirine karışmış.
Öyle ki yaşayanların hakkına göz dikenler, şimdi mezarlardaki yerlere bile göz dikmiş!
İKİ MEZARLIK YERİN HİKÂYESİ
Yıllar önce, Nevzat Palta döneminde Ervah Kabristanlığı’nda, aile büyüklerinin mezarlarının yanında bulunan boş yerler belirli bir ücret karşılığında tahsis ediliyordu. Ancak mezarlık alanlarını aile mezarlığı gibi çevirerek sahiplenmek yasaktı.
Ben de aile büyüklerimizin hemen yanı başında, bir gün ihtiyaç olur düşüncesiyle iki mezar yeri satın aldım. Ücretini ödedim, makbuzumu aldım.
Bu işlemin şahidi de var. O dönem mezarlıkta görev yapan, eski televizyon ortağım olan değerli bir ağabeyimizin oğlu işlemlerimizi gerçekleştirmişti.
Aradan yıllar geçti.
Herkes hayatın kaçınılmaz gerçeğini düşünerek ailesinin yanında bir yer edinmeye çalıştı. Biz de kendi kendimize, “Kimin ne zaman öleceği belli olmaz, hiç olmazsa yerimiz hazır olsun” dedik.
Ama nereden bilebilirdim ki bir gün o iki mezarlık yer bile birilerinin iştahını kabartacak!
DÜNYAYA SIĞAMAYANLAR MEZARLIĞA DA SIĞAMIYOR!
Bir mezarlık ziyaretimde gördüm ki ücretini ödeyerek aldığım yerler, yan taraftaki mezar yerinin sahibi olan sarraf bir esnaf tarafından çevrilen alanın içerisinde bırakılmış.
Şaşırdım!
Kendisiyle görüştüm. Önce hakkım olabileceğini kabul ederek konunun çözüleceği yönünde güvence verdi.
Ben de durumu mezarlık müdürlüğüne sözlü olarak bildirdim.
Ancak sonrasında aldığım cevap beni daha da şaşırttı.
Bana aktarıldığına göre söz konusu kişi kararından vazgeçmiş, çevirdiği alanın tamamının kendisine ait olduğunu söylemişti.
Bir süre sabrettim. Belki yanlış anlaşılma vardır, belki vicdan devreye girer diye düşündüm.
Yakın zamanda kendisiyle yeniden karşılaştığımda, mezarlık müdürlüğüne böyle bir beyanda bulunup bulunmadığını sordum.
Aldığım cevap ise çok açıktı:
“Evet, öyle söyledim. Bundan sonra orası bana ait. Nereye gidersen git, istediğin yere şikâyet edebilirsin!”
İşte insanın kanına dokunan da bu!
Üstelik geçmişte belediye meclisinde görev yapmış, toplumun tanıdığı, ticaretle uğraşan bir insanın böyle bir tavır sergilemesi benim açımdan çok daha üzücü.
ZENGİNLİK HER ŞEYE SAHİP OLMA HAKKI VERMEZ!
Şimdi soruyorum:
Paranız varsa her istediğiniz yere sahip olabilir misiniz?
Siyasi geçmişiniz varsa başkasının hakkını görmezden gelebilir misiniz?
Bir mezarlığın etrafını çevirdiğinizde, o çitin içerisinde kalan her yer sizin mi olur?
Dünyayı mı işgal edeceksiniz?
İnsanın son yolculuğunda ihtiyaç duyacağı iki metrelik toprağın bile hesabını yaparken başkasının hakkına göz dikmek hangi vicdana sığar?
Ben bu iki mezar yerini bedelini ödeyerek aldığımı söylüyorum. Makbuzla gerçekleştirilen bir işlemden söz ediyorum. Elbette belediyenin kayıtları incelenir, tahsis belgeleri araştırılır ve hukuken kimin haklı olduğu ortaya çıkar.
Benim istediğim de budur.
Kimsenin hakkını istemiyorum. Ama kendi hakkımın da başkası tarafından sahiplenilmesini kabul etmiyorum.
BEN HAKKIMI HELAL ETMİYORUM!
Bu mesele benim için artık sadece iki mezar yeri meselesi değildir.
Bu mesele vicdan meselesidir.
Bu mesele kul hakkıdır.
Bu mesele, insanın sahip olduğu servete ve toplumdaki konumuna rağmen başkasının hakkına ne kadar saygı gösterdiği meselesidir.
Ben hakkımı helal etmiyorum!
Bugün de etmiyorum, yarın da etmeyeceğim.
Hakkım teslim edilmedikçe bu konuyu dile getirmekten vazgeçmeyeceğim.
Bu dünyada hukuk vardır, adalet vardır. Hakkımı aramak için gerekli mercilere başvurma hakkım da vardır.
Ama bir de ilahi adalet vardır!
İnanıyorum ki bu dünyada hesabı görülmeyen kul hakkının ahirette mutlaka hesabı sorulacaktır.
Ne servetiniz, ne makamınız, ne de geçmişte taşıdığınız siyasi unvanlar o hesap gününde size ayrıcalık sağlayacaktır.
Unutmayın, mezarlıklar kimsenin tapulu saltanat alanı değildir. Hepimizin son durağıdır.
Bugün başkasının iki mezarlık yerine göz dikenler, yarın kendilerinin de o toprağa yalnızca bir kefenle gireceklerini unutmamalıdır.
Ben bu yaşananları unutmayacağım.
Hakkımı da sonuna kadar arayacağım.
Çünkü mesele toprağın büyüklüğü değil, insanın vicdanının küçüklüğüdür.
Yazıklar olsun!
Bir daha yazıklar olsun!
Ve kul hakkını hiçe sayan bu anlayışa bin kere yazıklar olsun!







