Gurbetin Başarısı mı, Memleketin Kaybı mı?
7 BİN KİŞİLİK KÖYDEN 500 KİŞİYE…
Aksaray’ın Yuva köyünü hiç düşündünüz mü?
Bir zamanlar yaklaşık 7 bin kişinin yaşadığı, bugün ise 500 civarında insanın kaldığı bir köyden söz ediyoruz. Yıllar önce geçim derdiyle İngiltere’ye giden hemşehrilerimiz, aradan geçen yıllarda adeta koca bir köyü gurbet ellerine taşımış.
Elbette bu insanlarımızın hikâyesinde alın teri var, mücadele var, başarı var. Helalinden ekmek kazanmak için binlerce kilometre uzağa gitmiş, çalışmış, evlat yetiştirmiş, hayat kurmuşlar.
Onlarla gurur duymamak mümkün mü?
Ama insanın aklına takılan başka bir soru var:
Bir köyün insanı neden kendi memleketinde gelecek kuramaz da binlerce kilometre ötede hayat aramak zorunda kalır?
İşte asıl konuşmamız gereken mesele budur.
Bizim anlayışımızda vatan, sadece üzerinde yaşadığımız toprak parçası değildir. Vatan; dedemizin mezarı, babamızın ocağı, annemizin duası, çocuğumuzun geleceğidir.
Türk milleti tarih boyunca nice zorluklar görmüş, nice coğrafyalarda mücadele etmiş, ancak toprağıyla ve kimliğiyle bağını koparmamıştır.
Bu nedenle bir Anadolu köyünün boşalmasını sıradan bir nüfus hareketi olarak değerlendiremeyiz.
Bir köy boşalırken yalnızca evler boşalmaz. Okulların sesi azalır, kahvehanelerdeki sohbetler seyrekleşir, gelenekler unutulmaya yüz tutar, imece kültürü zayıflar. Bir zamanlar şenlik olan sokaklarda sessizlik büyür.
Peki ne yapmalıyız?
Öncelikle gurbetçilerimize başka bir gözle bakmalıyız. Onlar memleketini terk etmiş insanlar değil; çoğu zaman memleketinden uzakta memleketini yaşatmaya çalışan insanlarımızdır.
İngiltere’de, Almanya’da, Fransa’da yaşayan Aksaraylı hemşehrilerimiz bu şehrin ekonomik, kültürel ve sosyal gücüdür.
Onların birikimini Aksaray’a kazandıracak projeler geliştirmeliyiz.
Yuva köyünde ve benzer kaderi yaşayan yerleşim yerlerimizde tarım ve hayvancılığı desteklemeli, kırsal üretimi güçlendirmeli, gençlerin kendi memleketlerinde iş kurabilmelerinin önünü açmalıyız.
Devletin burada önemli bir sorumluluğu vardır. Devlet yalnızca güvenliği sağlayan değil, vatandaşının yaşadığı yerde insanca bir hayat kurabilmesi için imkân oluşturan güçlü bir yapıdır.
Yollar, sulama sistemleri, sağlık hizmetleri, eğitim, internet altyapısı ve üretim destekleri köylerimizin geleceği açısından hayati önemdedir.
Yerel yönetimlerimiz de bu konuda daha fazla sorumluluk üstlenmelidir.
Aksaray’ın sanayisi büyürken köyleri küçülmemeli. Şehir merkezinde yatırımlar artarken kırsal mahalleler kaderine terk edilmemeli.
Çünkü güçlü Türkiye’nin yolu yalnızca büyük şehirlerden geçmez. Güçlü Türkiye’nin temeli, üreten köylerden, bereketli tarlalardan, ayakta duran ailelerden ve toprağına sahip çıkan insanlardan geçer.
Türk-İslam ülküsünün bize öğrettiği de budur: İnsanına sahip çıkmak, toprağını korumak, emeği yüceltmek, dayanışmayı yaşatmak ve gelecek nesillere güçlü bir vatan bırakmak.
Ben Aksaray’ın köylerinin yeniden şenlenmesini istiyorum.
Çocuk seslerinin yeniden yükseldiği, gençlerin evlenip yuva kurduğu, çiftçinin toprağından kazandığı, hayvancılığın geliştiği, gurbetçinin memleketine yatırım yaptığı bir Aksaray hayal ediyorum.
Ve inanıyorum ki bu hayal gerçekleştirilebilir.
Yuva köyümüzün İngiltere’ye uzanan hikâyesini okurken gurbetçilerimizin başarısıyla gurur duyalım. Ama aynı zamanda kendi kendimize şu soruyu da soralım:
Biz bu insanlara neden kendi memleketlerinde aynı imkânları sunamadık?
Bu soru kimseyi suçlamak için değil, bir muhasebe yapmak içindir.
Çünkü memleket sevgisi, sadece güzel sözler söylemekle olmaz. Memlekette üretmekle, yatırım yapmakla, istihdam oluşturmakla ve gelecek inşa etmekle olur.
Aksaray bizim.
Yuva bizim.
Bu topraklar bize atalarımızdan miras, çocuklarımızdan emanettir.
Gurbetçilerimizin yolu açık olsun. Ama temennimiz odur ki bir gün bu insanlar sadece bayramdan bayrama değil, gönüllerince, huzur içinde ve gelecek kaygısı taşımadan kendi memleketlerinde yaşayabilsin.
Köylerimiz boşalmasın, ocaklarımız sönmesin, memleketimizin bereketi eksilmesin.
Çünkü vatan, insanıyla vatandır!







